Historia warszawskiej "drogówki" - Historia - Wydział Ruchu Drogowego KSP

Historia warszawskiej "drogówki"

Warszawska "drogówka" była jedną z pierwszych służb milicyjnych, jakie powstały po wyzwoleniu stolicy.

Kwiecień 1945 r. - powołano do życia Kompanię Ruchu Milicji Obywatelskiej Miasta Stołecznego Warszawy z siedzibą przy ul. Kępnej 15 na Pradze. Pierwszym dowódcą był ppor. Jan Kowalski. Pierwsi milicjanci ruchu drogowego wywodzili się z jednostek Wojska Polskiego oraz oddziałów partyzanckich i swoim umundurowaniem przypominali żołnierzy.

Ubrani byli w kamasze, owijacze, rogatywki, wojskową kurtkę i płaszcz. Elementem wyróżniającym ich jako policjantów "drogówki" był noszony na lewym rękawie żółty trójkąt z czarną literą "R" w środku. Popularnie zwana eRka do dziś została symbolem policji ruchu drogowego.

Początkowo służba milicjantów ruchu drogowego ograniczała się do statycznej regulacji ruchem: funkcjonariusz kierujący ruchem stał na miejscu, podając sygnały użytkownikom dróg za pomocą chorągiewek o barwie czerwonej i żółtej, a po zapadnięciu zmroku używano latarek karbidowych. Po kilku miesiącach zrezygnowano z chorągiewek i latarek, a sygnały podawano ręką.

Pierwsze posterunki regulacyjne usytuowane były przy moście drewnianym na Wiśle, znajdującym się u wylotu ulicy Karowej (tzw. wysokowodnym) oraz przy moście pontonowym. Z biegiem czasu przybywało nowych posterunków : na zbiegu ul. Targowej i Ząbkowskiej, Brukowej i Panieńskiej, Wybrzeżu Kościuszkowskim i Karowej, Marszałkowskiej i Alei Jerozolimskich. W tych miejscach koncentrował się największy ruch kołowy. Później milicjanci (zamiast żołnierzy) pojawili się na drogach wylotowych z Warszawy.

Pierwsze lata w wyzwolonej Warszawie nie były łatwe. Brakowało środków technicznych. Jednostka dysponowała tylko dwoma samochodami: ciężarowym Zisem, który wykorzystywano do celów gospodarczych i osobowym Oplem Olimpią.

Skomplikowany był wówczas system represjonowania popełniających wykroczenia kierowców. Sprawcę wykroczenia doprowadzano do jednostki i dopiero tutaj uiszczał on grzywnę, której wysokość ustalał dyżurny jednostki. Pieniądze z grzywien zasilały konto Polskiego Czerwonego Krzyża. Mandaty karne wprowadzone zostały pod koniec 1947 roku.

Rok 1948 - w Kompanii Ruchu M. St. Warszawy powstaje zalążek sekcji dochodzeniowej. Składała się ona z dwóch inspektorów dochodzeniowych oraz pracowników nieetetowych. Pierwszym kierownikiem sekcji był sierż. Henryk Herod. Funkcjonariusze prowadzili dochodzenia w sprawie wypadków drogowych, zlecając czynności jednostkom terenowym. Po spływie dokumentów i skompletowaniu, ich w całość przekazywano prokuraturze albo wnosząc akty oskarżenia (z art. 242 § 3 starego kodeksu karnego). Drobniejsze zdarzenia drogowe wyjaśniane były na miejscu przez pomocników oficerów dochodzeniowych lub funkcjonariuszy z jednostek terenowych Milicji Obywatelskiej. Oficer dochodzeniowy wyjeżdżał tylko do poważnych wypadków. W roku 1950 sekcja dochodzeniowa liczyła już 7 osób, a kierował nią st. sierż. Zygmunt Słabęcki.

 

Rok 1952 - Kompania Ruchu Drogowego przeniesiona została na ul. Wiejską 11.

Rok 1954 - Kompania Ruchu Milicji Obywatelskiej Miasta Stołecznego Warszawy przekształcona została w Komendę Ruchu Drogowego. Powiększył się jej stan etatowy, uległa specjalizacji. Powstaje pierwsze ogniwo pogotowia wypadkowego. Utworzono również pluton motorowy, który dysponował 10 motocyklami marki "Jawa". Jej pierwszym dowódcą był st. sierż. Stanisław Leszczyński. Policjanci z tego plutonu obsadzali posterunki na trasach wylotowych z Warszawy.

Rok 1956 - powstają dwie kompanie ruchu drogowego : Warszawa Północ - z siedzibą przy ul. Siennej 59 , a następnie przy ul. Dzielnej 7 i Warszawa Południe - z siedzibą przy ul. Wiejskiej 11. Granica obszaru działania przebiegała wzdłuż Alei Jerozolimskich. Przy każdej komendzie funkcjonowały  po trzy ogniwa pogotowia wypadkowego, sekcja dochodzeń oraz inspektor ds. profilaktyki.

Rok 1957 - przy Komendzie Miasta utworzono Inspektorat Ruchu Drogowego, którego kierownikiem został kpt. Henryk Sochacki. Obie dotychczasowe komendy dzielnicowe połączono w Komendę Ruchu Drogowego i przeniesiono na ul. Cyryla i Metodego na Pradze Północ. Załogę Komendy stanowili w dużej mierze milicjanci przeszkoleni w Szkole Ruchu Drogowego we Wrocławiu, wyposażeni w dobrej jakości sprzęt techniczny.

Rok 1965 - powstaje Wydział Kontroli Ruchu Drogowego (naczelnik ppłk S. Jastrzębski) i Batalion Kontroli Ruchu Drogowego (dowódca kpt. S. Okoński) z siedzibą przy ul. Kotsisa 2/4.

Rok 1969 - po połączeniu obu formacji powstaje Wydział Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Milicji Obywatelskiej, którego naczelnikiem zostaje ppłk Marian Figura. Nazwa ta obowiązuje do dnia dzisiejszego, przy czym aktualna nazwa brzmi Wydział Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji.

Rok 1971 - siedziba warszawskiej drogówki mieści się przy ul. Powstańców Śląskich 49.

Rok 1972 - Wydział Ruchu Drogowego przenosi się na ul. Żytnią 36.

Rok 1994 - siedzibą Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji jest budynek przy ul. Waliców 15.

Policjanci WRD KSP dysponują coraz nowocześniejszym sprzętem,  m. in. radiowozami cywilnymi marki Ford Mondeo  z wideorejestratorem.

 

Policjanci Motocyklowej Asysty Honorowej uczestniczą w pilotażach ważnych osobistości odwiedzających Warszawę, w tym Papieża, głów państw, itp.